Przypomnijmy sylwetki wspaniałych Polskich inżynierów:

Tadeusz Kościuszko

 
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/90/Tadeusz_Ko%C5%9Bciuszko.PNG

Naczelnik Powstania, bohater wojny o wolność Stanów Zjednoczonych. Jako inżynier wojskowy fortyfikował Filadelfię i obozy amerykańskiej armii. Absolwent Korpusu Kadetów Szkoły Rycerskiej, w której pobierał specjalny kurs inżynierski dla wyróżniających się słuchaczy. Wyrazem uznania dla jego inżynierskich umiejętności było powierzenie mu budowy silnej twierdzy West Point nad rzeką Hudson. Decyzję taką poparł ówczesny naczelny wódz armii amerykańskiej Jerzy Waszyngton.

Aż trudno uwierzyć, że niewiele brakowało, a dziś byłby znany przede wszystkim jako artysta gdyż w młodości był królewskim stypendystą Akademii Malarstwa i Rzeźby w Paryżu - tam jednak rozpoczęła się jego przygoda z inżynierią

 

Stefan Władysław Bryła

 

Polski inżynier budowlany, pionier spawalnictwa i konstrukcji spawanych. W 1928 roku opracował dla Ministerstwa Robót Publicznych pierwsze na świecie przepisy spawania konstrukcji stalowych w budownictwie. Stały się one wzorem dla podobnych przepisów w innych krajach. Autor lub konsultant wielu konstrukcji w tej technologii, m.in. pierwszego na świecie drogowego mostu na rzece Słudwi w Maurzycach pod Łowiczem (1929) i wieżowca "Prudential" w Warszawie (1933). Konstruktor m.in. gmachu Urzędu Skarbowego w Katowicach ("Drapacz Chmur", tzw. mister Katowic); wysokości 14 kondygnacji (1930–1932), budynku Biblioteki Jagiellońskiej przy al. Mickiewicza w Krakowie; wysokości 9 kondygnacji (1934), Hali Targowej w Katowicach przy ul. Piotra Skargi (1935). W 1929 został powołany na członka stałej międzynarodowej komisji mostów i konstrukcji inżynierskich. Napisał ok. 250 prac naukowych, podręczników i artykułów. Był cenionym inżynierem oraz teoretykiem spawalnictwa o międzynarodowym uznaniu.

Zginął rozstrzelany przez Niemców za organizację tajnego nauczania.

 

Gabriel Narutowicz

 
Inżynier hydrotechnik, elektryk, profesor Politechniki w Zurychu. W 1895 objął stanowisko szefa sekcji regulacji Renu, następnie był zatrudniony w biurze technicznym Kursteinera. Jego prace zostały nagrodzone na Wystawie Międzynarodowej w Paryżu (1896), zyskał też sławę jako pionier elektryfikacji Szwajcarii. Kierował budową wielu hydroelektrowni w Europie Zachodniej m.in. w Monthey, Andelsbuch, Kubel (w pobliżu Sankt Gallen), Etzelwerk (w Einsiedeln), a jego największym dziełem była elektrownia w Mühlebergu.

 

Wojciech Zabłocki

Wybitny sportowiec, Olimpijczyk, architekt, twórca znanych obiektów sportowych. Wykładowca w Instytucie Architektury Politechniki Łódzkiej i na Wydziale Architektury WSEiZ w Warszawie. W 1954 ukończył studia na Wydziale Architektury Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1955 został członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich. W 1968 obronił doktorat, a w 1980 habilitował się. Zajmował się przede wszystkim budownictwem sportowym (niektóre jego projekty to m.in. sala gier Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, Ośrodek Przygotowań Olimpijskich w Warszawie, kompleks sportowy w Koninie, Centrum Sportowe w Zgorzelcu, ośrodek sportowy w Puławach, ośrodek sportowy w Aleppo), jest także twórcą m.in. Pomnika Powstańców Śląskich w Katowicach.

Kazimierz Jan Furtak

Polski naukowiec, inżynier budownictwa, specjalista z zakresu mechaniki obiektów mostowych, profesor nauk technicznych, rektor Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki. Jest autorem lub współautorem około 140 ekspertyz i około 70 zrealizowanych projektów nowych oraz wzmocnień, napraw, modernizacji (między innymi wielokrotne zastosowanie sprężenia zewnętrznego oraz taśm i mat kompozytowych z włókien węglowych) i remontów istniejących obiektów – głównie mostowych. Najważniejsze z nich jest współautorstwo projektu mostu zespolonego przez Regalicę w Szczecinie (rozpiętość przęsła 116,25 m), który został nagrodzony w konkursie ZMRP "Dzieło Mostowe Roku". Pełnił wielokrotnie nadzór naukowy. Za osiągnięcia dydaktyczne otrzymał Medal Komisji Edukacji Narodowej. Jest też odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz odznaczeniami regionalnymi i uczelnianymi.

Tadeusz Litawiński

Inżynier budownictwa, kolekcjoner dzieł sztuki. Pierwszą większą budowlą, wykonaną pod jego nadzorem był gmach Szkoły Pielęgniarek w Krakowie. W 1928 roku otworzył biuro architektoniczno-budowlane w Zakopanem, współpracując m.in. z architektem Eugeniuszem Wesołowskim. 20 lutego 1940 roku został aresztowany przez gestapo, był pół roku więziony w Krakowie. Udało mu się uciec z transportu do Auschwitz-Birkenau. Ukrył się w Czernichowie, gdzie pozostawał zakonspirowany do końca wojny, działając jako żołnierz 12 Pułku Piechoty AK Ziemi Bocheńskiej. Po wojnie wrócił do Zakopanego. W okresie stalinowskim był poddawany represjom, został niesłusznie oskarżony o zabór mienia społecznego przy budowie prywatnego domu, który zamierzał przeznaczyć na muzeum swoich zbiorów – wygrał proces, ale został zrujnowany finansowo. Litawiński projektował i prowadził budowy m.in.: Sanatorium Akademickiego w Zakopanem, szkoły podstawowej na Bystrem, leżakowni przy sanatorium „Warszawianka”, drogi do Skoczni i Domu Wczasowego „Salamandra” w Kościelisku, Sanatorium „Pocztowców”, „Odrodzenia” i Szpitala Miejskiego w Zakopanem.

Walerian Dzieślewski

Inżynier kolejowy i budownictwa, projektant kolei zębatej z Zakopanego na przełęcz Świnicką, heraldyk, członek Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie, wykładowca na Politechnice Lwowskiej, członek Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie, brat prof. Romana Dzieślewskiego rektora Politechniki Lwowskiej. Inżynier Kolei galicyjskiej im. Karola Ludwika. Walerian Dzieślewski był pionierem kolei górskich w zaborze austriackim. Miłośnik Tatr, w środowisku miał pseudonim „Bosakier”. Opracował on w roku 1902 pierwszy projekt kolei zębatej (lub, jak wówczas ją nazywano, „zębnicowej”) ze stacji kolejowej w Zakopanem na przełęcz Świnicką.

Jan Basta

Twórca słynnego mostu na Dnieprze. W czasie wojny litewsko-moskiewskiej, postawił w 1514 r., drewniany most na pływakach z beczek na Dnieprze pod Orszą. Po moście jego projektu przeszły wraz z artylerią wojska litewsko-polskie, dowodzone przez hetmana Konstantego Ostrogskiego. Bitwa pod Orszą zakończyła się szybkim sukcesem wojsk polskich. Wygląd mostu znany jest z zachowanego z tego okresu, obrazu olejnego znajdującego się obecnie w Muzeum Narodowym w Warszawie.

Jan Gustaw Grycz

Polski inżynier, działacz społeczny. Był synem Jerzego Grycza, działacza narodowego i społecznego, jednego z najbardziej wpływowych ludzi w gminie cieszyńskiej. Ukończył studia na Politechnice w Zurychu. Kierował pracami nad wieloma znaczącymi projektami w Rosji, m.in. był kierownikiem budowy wielkich mostów linii Carycyńskiej i kolei Władykaukazkiej. Jego firma była wykonawcą wielu dużych projektów, w tym mostu nad Sołą w Kobiernicach oraz mostu nad Pilicą w Białobrzegach, będącego najdłuższym mostem żelbetowym w przedwojennej Polsce. Projektował również wynalazki, na które otrzymywał patenty. Był też radnym pszczyńskiej Miejskiej Rady Narodowej, biegłym i ławnikiem sądowym i członkiem Polskiego Związku Łowieckiego. Po II wojnie światowej był kierownikiem Wydziału Komunikacji w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Pszczynie, pracował również przy budowie zapory i wodociągów w Goczałkowicach, a także w Kieleckim Przedsiębiorstwie Robót Mostowych w Skoczowie. Za swoją działalność dwukrotnie, raz przed i raz po II wojnie światowej odznaczany był Złotym Krzyżem Zasługi.

Józef Stefan Pomian-Pomianowski

Inżynier, budowniczy-architekt. Członek Stowarzyszenia Techników w Warszawie. Budowniczy między innymi Kościoła św. Joachima w Sosnowcu, Kościoła św. Jana Chrzciciela w Sosnowcu Niwce, Bazyliki Najświętszej Maryi Panny Anielskiej w Dąbrowie Górniczej, Pałacu Wilhelma w Sosnowcu. Podczas zastoju budowlanego w latach pierwszej wojny światowej Pomianowski zajął się malarstwem. Swe obrazy prezentował na wystawach m.in. w Krakowie i Warszawie.

Mieczysław Johann

Inżynier budownictwa, dyrektor przedsiębiorstw budowlanych, działacz Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa. Brał udział w pracach przy budowie Huty Częstochowa. Był organizatorem Centralnego Zarządu Budownictwa Przemysłowego (1955). W latach 1956–1972 pełnił funkcję dyrektora naczelnego Śląskiego Zjednoczenia Budownictwa Przemysłowego. Zainicjował budowę Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Budownictwa Przemysłowego "Śląsk". Za osiągnięcia w dziedzinie organizacji zarządzania budownictwem oraz wdrożenia nowej techniki w budownictwie przemysłowym dwukrotnie był laureatem nagród państwowych II stopnia w dziedzinie techniki. Był aktywnym działaczem Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa.